همیشه فکر می کنم سازشکار و مهربون بودن و ملاحظه ی بقیه رو کردن کار خوبیه!یا حتی دل بستن!!!در حدی که دیگه نمی تونم کنترلش کنم!!!اما همین خصوصیات خوبم می تونن بشن خاری به دلم!یغه ی هیچکیم نمیتونم بگیرم!می گن چشمت کور می خواستی نکنی!!به ما چه؟؟
راستی یقه با چه غ ایه؟؟
همه ی آدما اول از همه به فکر خوشی و راحتی خودشونن و اکثرشون فدا کردن دیگران در این راهبراشون مهم نیست!!!پس بازیچه نشو!!!اگه یاد گرفتم!!!این دل من بهره ی هوشی(همون آی کیو) یک مگس دریایی رو هم نداره!بنده خدا!