سمسار بی دست و پا؟

شیشه ای هایی را که به قیمت گزاف خوش برخوردی های مصنوعی وخوش ظاهری از این چرخه ی کبود "خریده ام" را دور هم میچینم تا از انبوِِهِ کمیّت لذت ببرم وچند صباحی از این طنینِِ ِشیرین ِنام ِاعداد، زندگی را بر وفق ببینم؛ غافل ازینکه وقتی ناخودآگاه بر خودِ آگاه چیره میشود چنان بی پروا به هَمِشان میریزم که گویی درطالعم سعادت همنشینانی شایسته تر را داشته ام و وقتی به خود می آیم پریشان خود را مییابم میان شکستگان ازرشمندی که شاید اِشکال در ندانستن جایگاهشان بود

avvalin khatkhatie man

این اولین تجربه ی خط خطی منه

نوشتن رو خیلی دوست دارم.احساس راحتی دارم.میخوام ببینم اگه هرروزم خودمو مجبور کنم یه چیزی بنویسم بازم دوسش دارم؟

آخه جدیداً ازهمه ی کارای زورکی زندگیم بدم میاد