همان عبارت معروف

کارای مهم رو زور زورکی به فراموشی می سپرم و با اینکه میدونم سرم به شدت در آینده ی نزدیک به سنگ می خوره بازم خودم رو به خریت می زنم

و حالا خیال نکن که کار هیجان انگیز میکنم یا کیف دنیا رو میکنم! نه!!!! همه ش مزخرف!

پشت پا می زنم به زندگی و بختم آخرشم به گدایی گوشه خیابون می افتم!که چی؟! که عشقم نکشیده همت را استوار کنم و یا همون عبارت معروف!

از نیاز های من

دلم میخواد دیده بشم...مورد توجه باشم! تمام این توییتر و فیس بوک و بلاگ و زنگ و اس ام اس بهانه ست

شاید اگه یکی پیدا شه که اون یه عالمه توجهی که من میخوام رو بهم بده شاید دست از سر کچل اینا برداشتم

اما نیاز به توجه سیری ناپذیره؟

نیاز به تصدیق و نوازش رو هم اضافه کنید