جایی برای بودن

یکشنبه، دی ۱۳

اینکه آدمها همیشه نباید اونجوری باشن که من می خوام، چیزیه که فکر کنم هیچ وقت یاد نخواهم گرفت!

اکسیری که وا میدارد ما را

تا کتابها کتاب بنویسیم

سطر ها سطر بسراییم

و خاکستر خاکستر بسوزانیم.... نادانیِ هستیِ خویش را!

انگار همین چند ساعت پیش بود، حتی بو ها و صدا هاشون رو هنوز، زنده،حس می کنم.چی می شه که اینجوری میشه؟ یعنی تو این مدت اصلا زندگی نکردم؟ !

این تنهایی چه هیزم تری به ما فروخته که به خاطر نیومدنش حاضریم پای هر مرد و نامردی رو به زندگیمون باز کنیم؟!